Prestige Carguide is een gloednieuwe website waar je naast alle informatie over nieuwe sportwagens, young- en oldtimers ook spannende verhalen vindt over auto’s en autosport. Prestige Carguide is ook jouw website, waarop jij je verhaal kwijt kan.

Catching up with Andy Green

by Stefan Marjoram
by Stefan Marjoram

Andy Green, in het dagelijkse leven vleugelcommandant bij de Britse luchtmacht, is een rijzige vijftiger die vol vuur vertelt over zijn nieuwe uitdaging. Maar de blik in zijn ogen verraadt dat hij liever vandaag dan morgen in de kleine cockpit van zijn 13,47 meter lange en drie meter hoge Bloodhound SSC wil kruipen. Maar voor het zover is, willen wij eerst het antwoord op deze vraag : waarom wil een man die op het land de geluidsmuur heeft doorbroken nog sneller gaan rijden?

Andy Green : “Om sneller te zijn dan de tegenstanders. Op dit moment willen drie teams een gooi naar het record doen. Wij, Australiërs met de Aussie Invader en Amerikanen met de North American Eagle. Er is één verschil. Zij willen de snelsten zijn zonder meer, wij hebben ons 1.000 mijl of 1.600 km/u tot doel gesteld. Zelfs wanneer we ons eigen record verbeteren, wanneer we de vooropgestelde snelheid niet halen, is de operatie voor ons mislukt.”

1.600 km/u lijkt zo onwezenlijk snel. Ligt daar, buiten u en uw team, nog iemand wakker van?

by Stefan Marjoram
by Stefan Marjoram

Andy Green: “Als we op de reacties op de sociale media mogen afgaan, zeker! Dat ligt natuurlijk ook aan het doel dat we ons hebben gesteld. 1.000 mijl of 1.600 km/u spreekt tot de verbeelding van het grote publiek, ook van de jeugd. En dat is wat we willen. De vooropgestelde snelheid halen is één ding, maar hiermee jonge mensen warm maken voor technologie is een tweede, minstens even belangrijk doel.”

Waarom?

Andy Green : “Groot-Brittannië heeft een nijpend tekort aan technisch geschoolden. Als we de technologische en ecologische uitdagingen zien waar we voor staan, hebben we niet eens de helft van de ingenieurs nodig om ons als technisch toonaangevende natie te handhaven. Daarom hebben we een eigen team dat over heel het land lezingen geeft over Bloodhound én over de toekomstmogelijkheden van technisch geschoolden. En daar krijgen we goede reacties op.”

by Stefan Marjoram
by Stefan Marjoram

Geluidsmuur

Toen Green op 15 oktober 1997 met de Thrust SSC op het land door de geluidsmuur brak, was het precies vijftig jaar en één dag geleden dat Chuck Yeager in de experimentele Bell X-1 voor het eerst in de lucht voor de intussen bekende knal zorgde. Voor jachtvlieger Green was het vliegen aan supersonische snelheid bij wijze van spreken dagelijkse kost, maar hoe zat het op het land?

Andy Green : “Anders dan bij vliegtuigen wist niemand hoe een auto zich aan supersonische snelheid zou gedragen. We moesten daarom helemaal van nul beginnen. Aerodynamicaspecialisten waarschuwden dat het onmogelijk zou zijn, alleen wist geen van hen te zeggen waarom. Wij hebben hen daarop al onze data ter beschikking gesteld en na een grondig onderzoek kwamen ze tot eenzelfde besluit: het gaat slecht aflopen, alleen kunnen we niet aantonen waarom. Daarom zijn we zeer voorzichtig tewerk gegaan en hebben we de snelheid in stapjes van telkens vijftien tot twintig kilometer per uur over veertien runs opgebouwd tot 1.100 km/u, waarna werd besloten om de sprong naar de geluidsmuur te wagen.”

Hoe voelt het om sneller dan het geluid te rijden?

Andy Green : “Eigenlijk voel je niets. Noch in een vliegtuig, noch in een auto. Je kan het vergelijken met varen met een speedboot. In de boot voel je niets van de opgeworpen boeggolf. Het zijn alleen de vissers aan de waterkant die er last van hebben. In ons geval is dat de luchtverplaatsing, die zeer ver reikt. Ik ben zelfs de enige die de beruchte knal, die gepaard gaat met het doorbreken van de geluidsmuur, niet heeft gehoord. Op dat moment laat je het geluid immers achter je.”

Hoe houdt u uw bolide aan die snelheid onder controle?

Andy Green : “Het doel is om de auto gedurende de volledige run mooi in rechte lijn te houden. Daarvoor concentreer ik me op een twintig kilometer lange streep die op het terrein wordt getrokken. Tot 300 km/u zijn kleine stuurcorrecties mogelijk. Vanaf 500 km/u hebben de wielen door de opwaartse druk nog nauwelijks laterale grip en zijn er grotere bewegingen nodig om de koers indien nodig te corrigeren. En vanaf supersonische snelheid komt de auto in een airflow die je het gevoel geeft op ijs te rijden. Dus worden opnieuw zeer kleine en voorzichtige stuurbewegingen gevraagd.”

Hoe gevaarlijk is rijden aan deze snelheid? Hoe beschermt u zich wanneer het toch mis zou gaan?

Andy Green geeft een rondleiding in zijn '1000-mijl kantoor'.

Andy Green : “De cockpit is een tweehonderd kilogram zware cel uit koolstofvezel, die vele malen sterker is dan die van een Formule 1-auto. Kortom, dit is de sterkste overlevingscel die ooit is gebouwd. Voor de ontwikkeling ervan is nauw samengewerkt met de FIA (de internationale autosportfederatie, red.) en zijn al technieken toegepast, die later in de Formule 1 zullen worden gebruikt. Ik zit in een op maat gemaakte stoel uit koolstofvezel en draag net als een autoracer een brandvrij pak, een integraalhelm en een HANS-toestel dat me tegen nek- en hoofdkwetsuren beschermt. Het pak wordt gemaakt door Alpine Stars, dat hiervoor een nieuw materiaal ontwikkelde dat drie keer zo dik is als wat vandaag wordt gebruikt, maar ook tien keer beter beschermt. Dat materiaal is zo nieuw en zeldzaam dat de fabrikant maar net genoeg heeft om vijf overalls voor mij te maken. En de helm is geïnspireerd op die van de piloten van de Typhoon Eurofighter, waarbij het zuurstofmasker optimaal in het mondstuk is geïntegreerd. Die bescherming tegen rook en/of vuur is zeer belangrijk. Als er iets misgaat zit ik nog minstens één minuut in de auto. Maar, ik weet dat ik al die bescherming niet nodig zal hebben. De auto is veilig door zijn betrouwbaarheid. De kwaliteit van het werk, van de gebruikte materialen en van alle onderdelen zijn de beste garantie voor mijn veiligheid.”

Speelt de ervaring van de vorige recordrun hier ook mee?

Andy Green : “Absoluut! We staan nu al veel verder dan in 1997 met de Thrust SSC in die zin dat we nu weten dat het mogelijk is om aan supersonische snelheid te rijden. Daarnaast laten performantere computers ons toe om alles tot in de details te bestuderen, waardoor we nu al weten dat de vorm van de Bloodhound SSC de beoogde snelheid aankan. Iets waar we met de Thrust SSC tot het zover was het raden naar hadden.”

by Stefan Marjoram
by Stefan Marjoram

Puin ruimen

Hoe heeft u een terrein gevonden dat geschikt is voor deze recordjacht?

Andy Green : “Het terrein in de Amerikaanse Black Rock-woestijn, waar we met de Trust SSC reden, is te klein voor deze recordpoging. Om de beoogde topsnelheid te halen hebben we in totaal een terrein van achttien kilometer nodig. Samen met onze partners van de universiteit van Swansea, die via Google Earth op zoek gingen, zijn we in Zuid-Afrika terechtgekomen. De eerste site was Verneuk Pan, waar Sir Malcolm Campbell al in 1929 een recordpoging deed. Alleen is de oppervlakte die wij nodig hebben veertig keer groter dan die van Campbell toen. En dat bleek met de massa’s stenen die over het terrein verspreid lagen onbegonnen werk. Daarom zijn we uitgeweken naar Hakskeen Pan in de noordwestelijke hoek van Zuid-Afrika, vlakbij de grens met Namibië. Daar vonden we een rechte lijn van twintig kilometer lang en vijf kilometer breed met een quasi perfecte ondergrond, die drie keer zo hard is als die in Black Rock. Dat heeft zo zijn voordelen voor de rolweerstand. En, we genieten de volle steun van de lokale overheid. En dat is nodig, want intussen is een plaatselijk team al vijf jaar bezig om het terrein gebruiksklaar te maken. Alle puin wordt immers met de hand geruimd. Als we hetzelfde werk met machines zouden doen, riskeren we dat de ondergrond wordt beschadigd. Zelfs met de nodige omzichtigheid ga je met een machine het oppervlak omwoelen en een stoflaag creëren, die in geval van regen voor oneffenheden zorgt, die het terrein onbruikbaar zouden maken. Nu is de regen onze bondgenoot in die zin dat de kwaliteit van de ondergrond gewaarborgd blijft.”

Hoe ziet de countdown naar de recordpoging er uit?

Andy Green : “We beginnen in Groot-Brittannië met enkele tests aan lage snelheden tot 350 km/u. Deze zomer trekken we naar Zuid-Afrika waar we de snelheid stapsgewijs zullen opbouwen tot 1.300 km/u. Daarna worden alle data geanalyseerd en wagen we de sprong naar 1.600 kilometer per uur.”